Küçük çaplı meydan okumalar insanın damağında güzel tatlar bırakabilir

Küçük çaplı meydan okumalar insanın damağında güzel tatlar bırakabilir. Meydan okuma deyince bir şeyleri kırıp dökmeyi veya kırıcı sözler sarfetmeyi kastetmedik.
Küçük çaplı meydan okumalar deyince bizim aklımıza sevdiğimiz birine durup dururken gülümsemek, ona değer verdiğimiz için şöyle ya da böyle yapacağımızı söylemek, bir bakıma kötü duyguları bertaraf etmek sayılabilir. Sonra sık sık kendi ölümümüzü hatırlayarak yaşama ihtirasımıza bir tür gem vurmayı sayabiliriz.

Oruç tutmak da nefse meydan okumaktır. Hele bu sıcak günlerde insana garip bir haz verir. Nefsimize şöyle deriz: ”Evet sen gerçekten soğuk su içmek istiyorsun ama beni terbiye eden Rabbimin rızası senin bu isteğinden daha önemli.”

Namaz kılmak da nefsimize meydan okumaktır. Çünkü namazda sık sık tekrarladığımız bir kelime var; ”Allahüekber”. Manasını söyledikçe daha iyi kavrayabileceğimiz bu kelime “ben” diyen nefse büyük bir meydan okumadır.
İnsan gönlünden gelen bazı isteklere de “hayır” demeyi başarabilirse kendi kendine başkaldırmış olur. Bu başkaldırı aslında Hakka boyun eğmektir.
 
Zekat vermek hiç ölmeyeceğini ve doymayacağını zanneden nefse karşı büyük bir meydan okumadır. İslam’ın beş şartı da ilahlık iddia eden emmare nefse karşı başkaldırıdır. Bu yüzden Müslüman olmak insana ulvi bir haz verir. Yegane hak dine sahip oluşun verdiği haklı gurur ile.

Mümin olmakla kıvanç duymak da bir meydan okumadır. Mümin inancından güç alır, imanı ibadetleri ile korunur ve güçlenir. İnandığı gibi yaşamak zordur fakat imkansız değildir. İnandığımız gibi yaşamak için duygularımıza ve isteklerimize gem vurmak da bir tür başkaldırıdır.

Gecenin bu vakti uykuya meydan okuyoruz. Kağıda kaleme sarılıp yalnızlığa meydan okuyoruz. Pencereden esen rüzgar sıcağa meydan okuyor. Her türlü hastalığa ve acıya dayanmak da bir tür meydan okuma değil mi? İnsan farkında olmadan bir çok şeye küçük çapta meydan okuyor. Herhalde önemli olan neye meydan okuduğumuzun farkında olmak…