benim kalbim temiz demek…

               

Şuara Suresi’nin 89. ayetinde cennete girecek olanların “Ancak Allah’a selim
(temiz) bir kalp ile gelenler…” olduğu bildirilir.

Ancak Kuran’da bildirilen kalp temizliği, günümüz toplumlarından bazılarının
anladığı gibi bir temizlik değildir. “Kalp temizliği”nin öneminden yola
çıkarak, “ben insanlara hiç kötülük yapmıyorum, fakirlere arada sırada
yardım ediyorum, demek ki Allah’ın istediği ahlaktayım” demek, kendi kendini
aldatmaktan başka bir şey değildir. Çünkü Kuran’a göre kalbin temiz olması
demek, Allah’a yönelmiş ve O’na itaat etmiş olmak demektir. Belki bazı
insanlar, arada sırada fakirlere yardım ederek, hayvanlara yiyecek vererek,
komşularına gülümseyerek, “iyi insan” olarak tanınabilirler. Ancak
cehennemden kurtulmanın, Allah’ın rızasını ve rahmetini kazanmanın yolu “iyi
insan” olarak tanınmak değil, Allah’ın Kuran’da tarif ettiği şekilde bir
mümin olmaktır.

Bu ahlakı kazanmadan yapılan ve cahiliyenin kendi değer yargılarına göre
“iyilik” olarak kabul edilen bir davranışın, Allah Katında herhangi bir
değeri olmayabilir. İsterse dini bir kisve altında olsun, yapılan işin Allah
nazarında “iyi” ve geçerli olmasının temel şartı, bunun Kuran’da bildirilen
ölçülere uygun olmasıdır. Kuran’daki bu ölçülere örnek olarak aşağıdaki
ayetleri verebiliriz:

Hacılara su dağıtmayı ve Mescid-i Haram’ı onarmayı, Allah’a ve ahiret gününe
iman eden ve Allah yolunda cehd edenin (yaptıkları) gibi mi saydınız?
(Bunlar) Allah Katında bir olmazlar. Allah zulmeden bir topluluğa hidayet
vermez. (Tevbe Suresi, 19)

Yüzlerinizi doğuya ve batıya çevirmeniz iyilik değildir. Ama iyilik,
Allah’a, ahiret gününe, meleklere, Kitaba ve peygamberlere iman eden; mala
olan sevgisine rağmen, onu yakınlara, yetimlere, yoksullara, yolda kalmışa,
isteyip-dilenene ve kölelere (özgürlükleri için) veren; namazı dosdoğru
kılan, zekatı veren ve ahidleştiklerinde ahidlerine vefa gösterenler ile
zorda, hastalıkta ve savaşın kızıştığı zamanlarda sabredenler(in tutum ve
davranışlarıdır). İşte bunlar, doğru olanlardır ve müttaki olanlar da
bunlardır. (Bakara Suresi, 177)

Kuran’a göre kalbi temiz olan insan, Allah’a iman eden, Allah’ın emir ve
yasaklarına harfiyen uyan, O’na teslim olmuş insandır. İslam’a göre, bundan
farklı bir “kalp temizliği” söz konusu değildir. Kuran’da, “kalp
temizliği”nin ne anlama geldiği detaylı olarak anlatılmaktadır. Buna göre,
kalbi temiz olan insan, sürekli Allah’ı anan ve kalbi Allah’ın zikriyle
“mutmain” olmuş (tatmin bulmuş) kişidir. Öyle ki Kuran’da müminler şöyle
tarif edilir:

 
“”Bunlar, iman edenler ve kalpleri Allah’ın zikriyle mutmain olanlardır.
Haberiniz olsun; kalpler yalnızca Allah’ın zikriyle mutmain olur. (Rad
Suresi, 28)

Bir başka ayette ise müminlerden şöyle söz edilir:

Onlar ki, Allah anıldığı zaman kalpleri ürperirr30; (Hac Suresi, 35)

Yine bir başka ayette, müminlerin kalplerinin “Allah’ın ve haktan inmiş
olanın zikri için saygı ve korku ile yumuşadığı” (Hadid Suresi, 16) haber
verilir.

İnsanı mümin yapan ve Kuran ahlakından zevk almasını, Allah’a itaat etmekten
dolayı sevinç ve huzur duymasını sağlayan, kalbindeki bu içliliktir.

Kuran’da bu kalp duyarlılığının “Allah’ın yol göstermesi” olduğu şöyle
bildirilir:

Allah, müteşabih (benzeşmeli), ikişerli bir kitap olarak sözün en güzelini
indirdi. Rablerine karşı içleri titreyerek-korkanların O’ndan derileri
ürperir. Sonra onların derileri ve kalpleri Allah’ın zikrine (karşı)
yumuşar-yatışır. İşte bu, Allah’ın yol göstermesidir, onunla dilediğini
hidayete erdirir… (Zümer Suresi, 23)

Dolayısıyla kalp temizliği, insanı Allah’tan uzaklaştıran tüm engellerin
kalpten arındırılmış olması anlamına gelir. Böyle bir insan dünya hırsından,
bencillikten, korkudan, güvensizlikten uzak olur. Allah’tan başka varlıklara
bağlanmaktan, onlara Allah’tan bağımsız bir sevgi duymaktan kurtulur.

Kısacası Allah’a itaat etmeyen ve Müslümanlığın gereklerini yerine
getirmeyen insan için “kalp temizliği”nden söz edilemez. “Benim kalbim
temiz, dine uymasam da olur” diyenler, Allah’ı ve müminleri aldattıklarını
sanabilirler, oysa yalnızca kendilerini aldatmaktadırlar. Bu ifade ancak,
ibadetlerini uygulamaktan kaçınan ve yanlış bir yaşam tarzını Müslümanlık
olarak göstermeye çalışan bir insanın samimiyetsizliğidir. Ancak ne Allah
Katında ne de müminlerin gözünde bu tür samimiyetsiz tavırlar kabul göremez.