İçinde sevgi ve hoşgörüyü barındırmayan bir barış olur mu?‏

Sizlere, dünyanın en değerli, en güzel renkli, en güzel kokulu üç çiçeğinden söz etmek istiyorum.

Bu üç çiçeğin çok önemli bir ortak özelliği var. Kökleri birbirlerine öylesine sarılmış ki usulca birisini kopartayım deseniz, öteki iki çiçek boynunu büküyor, hızla solmaya başlıyor.

Yaşamaları, sürekli yeşermeleri birbirine bağlı. Birbirlerinin köklerinden besleniyorlar.
Ve bu üç çiçeğin varlığı tüm insanlık için yaşamsal bir önem taşıyor.

Öylesine ki, onların yokluğu demek, sonsuz bir kara kışa teslim olmak demek.
Onların yokluğu demek, yüreklerin buz tutması demek.

Onların yokluğu demek, savaş demek, kan demek, gözyaşı demek, tutsaklık demek, ölüm demek.

Bu üç çiçek biliyorsunuz, hiç de uzaklarda, öyle Kaf Dağı’nın ardında yetişmiyor.

Hepimiz, her gün onlarla uyanıyor, onlarla yatıyoruz.

Hiçbirimize yabancı olmayan bu üç nadide çiçek, hepimizin yüreklerinde, beyinlerinde yetişiyor…

Onlar, hepimizin her gün birlikte soluk alıp verdiği sevgi, hoşgörü ve barıştır.

Usulca elimizi uzatıp sevgi çiçeğini kopartmayı deneyelim. Sevginin olmadığı bir yerde barış ve hoşgörü olabilir mi sizce?

Ya da barışı tutup köklerini ayırmaya çalışalım sevgi ve hoşgörüden. Barışın olmadığı yerde sevgi ve hoşgörüyü nasıl görebiliriz?

İçinde sevgi ve hoşgörüyü barındırmayan bir barış olur mu?

Sevginin mucizevi gücüne hemen hepimiz defalarca tanık olmuşuzdur.

Kaba kuvvetle, şiddetle, zorbalıkla birkaç santim bile aralanamayan çelik kapılar, çoğu kez sevginin o inanılmaz gücüyle ardına dek açılır. Çünkü sevgi yıkıcı değil, yapıcıdır. Sevgi öldürmek değil, yaşatmaktır.

Sevgi üretkendir. Sevgi yaratıcıdır. Sevgi özgür olmak demektir. Duyumsamaktır sevgi.

Sevgide yalan dolan yoktur. Sevgi hoşgörülü olmak, dürüst olmaktır. Sevgide ayrıma yer yoktur.

Sevgi, beraberliği, doğruluğu, eşitliği ve anlayışı amaçlayan bir yaşam biçimidir.

Sözcüğün tam anlamıyla “insan” olmaktır sevgi. Mutluluğa ulaşmak isteyen insanın sevgiden başka seçeneği yoktur.

İçindeki sevgi çiçeğini solduranlar ise, yalnızca kendileri için değil, başka insanlar için de mutsuzluk kaynağı olurlar.

İnsanlığı yok etmeye yönelik savaşlar, kötülükler, yakmalar, yıkmalar hep bu “içlerindeki sevgi çiçeğini” öldürmüş insanların ürünüdür. İçlerindeki sevgi çiçeğini öldürmüş insanlar, barış ve hoşgörü kavramlarının anlamını bilmezler.

İçindeki sevgi çiçeğini yaşatmayı beceremeyen insanların yüreği buz tutmuştur.

Sevgisiz insanlar sonsuza dek mutsuzluğa tutsak olmuşlardır ve onların bu mutsuzlukları tehlikeli boyutlarda bulaşıcıdır. Onlar çevrelerine sürekli kin, nefret, kötülük tohumlarını serpmeye çalışırlar.

Onlar için savaş, ellerindeki uzaktan kumanda aleti ile elektronik oyun oynamaya benzer.

İşte bu nedenle, sevgiye inanmak yetmez. Sevgiye sahip olmak yetmez.

İçimizdeki sevgi çiçeğini sulamamız, çevresindeki yabanıl otları ayıklamamız da yetmez.

Daha yaşanılası bir dünya için, kötülük tohumlarının yeşermesini engellemek için, sahip olduğumuz sevgi çiçeğinin büyüyüp gelişmesine, kendi bahçemizin dışına kök salmasına çaba göstermeliyiz.

Sevgi, paylaştıkça çoğalır.

Sevginin gelişmesi demek hoşgörü çiçeğinin yeşermesi demektir.

Dar anlamıyla hoşgörü, kendimizden başka birinin varlığını kabul etmektir.

Hoşgörüyü vurdumduymazlık ile karıştırmamak gerekir.

Hoşgörülü olmak demek, yapılan hatalara karşı duyarsız olmak değildir.

Hoşgörü, hataların ayırdına varılarak düzeltilmesi yönünde atılan önemli bir adımdır.

Hoşgörü, boşvermek, görmezlikten gelmek değildir. Hoşgörü bağışlamaktır. Hoşgörü, insanlığın bir parçasıdır.

Hoşgörü, sabır ve emek ister. Yunus Emre’lerin, Mevlana’ların, Nasreddin Hoca’ların Anadolu’su hoşgörü üzerine kurulmuştur.