Bilirim….

       

Bilirim, Kuran’ı melekleri imrendirerek okumak istediğini. Bilirim onu sahabeler gibi harfiyen yaşamak istediğini.

Bilirim, her şey mutlu etmez seni ibadetlerin mutlu ettiği kadar. Bilirim, her gece yatağa yattığında “Rabbim, Seni daha güzel nasıl zikredebilirim, sana daha güzel nasıl kulluk edebilirim?” diye yanıp yakıldığını…

Bilirim, evim ilim koksun, çocuklarım güzel ahlâkla bezensin, birbirleriyle hayırda yarışsın istersin.

Bilirim, çok seversin aileni, akrabalarını, eşini dostunu. Bilirim, sevginin daha büyüyüp gürbüzleşmesi için sevilmek istersin az da olsa.

Bilirim; dostluğu, kardeşliği, yardımlaşmayı ve güzellikleri her şeye tercih edersin.. Bilirim, şu dünyada en büyük zenginliğin sevgi, muhabbet ve yardımlaşma olduğunu düşünürsün. Ararsın, sorarsın, ziyaretlerine gider, mutlu edersin sevdiklerini. Bilirim, bir gün de şu gıcırdayan tahta kapının açılıp dostlarının görünmesini ne çok istersin.

Bilirim, gittiğin her yerde, bulunduğun her mekânda âyetler ve hadisler gündem konumuz olsun, hoş hayırlı sohbetler yapılsın; kırgınlıklar, üzüntüler bulunmasın, istersin. Bazen de doğruyu söylemek pahasına dokuz ortamdan kovulmayı göze alırsın. Hak çiğnenirken susanın dilsiz şeytan olduğunu bildiğin için, hiçbir zaman yaptıklarına ve söylediklerine pişman olmadığını bilirim.

Bilirim, insanları çok sever, ilişkilerinde saygılı ve rakik olmaya özen gösterirsin. Midelerinden önce gönüllerini ve ruhlarını doyurmayı yeğlersin. Herkesin ayrı bir dünyası olduğunu kabul eder, onların bam tellerine göre hitap edersin. Ama bilirim, görüştüğün kimselerden de özellikle incelik ve yeterince saygı beklersin.

“O c.c.,büyüklük taslayanlara sevmez..” (Nahl,23 )

             

İnsanın yaratılışına bakacak olursak,birtakım iyi ve kötü eğilimleri bir arada daşıdığını görürüz…
Bu fıtratıyla insan,ne Melekler zümresinden,ne de şeytanlar taifesindedir…
Fakat Melekler kadar saf ve temiz olabileceği gibi,hayvandan aşağı seviyete düşmesi de mümkündür…
İnsanoğlunun sık-sık düştüğü kötü hallerden biri de gurur ve kibirdir…
Kibir,kişinin kendini başkalarından büyük sayıp,diğer insanları hor ve hakir görmesidir…
Gurur ve kibirin zararı,başkalarına olduğundan çok,kişinin kendisindedir…
Yani asıl zararı bizzat kibirlinin kendisi görür…
Gurur ve kibir öyle kötü bir huydur ki,kişiye kulluğunu,acizliğini unutturarak Rabbi’ne isyana dahi götürür…
Kibir ve gurur Allah’ın kullarına yakışmaz,kula kulluk yaraşır…
Biz hepimiz insanız ve insanlar arasında “üstünlük,sadece Takva iledir.. “
Evet dostlar,üstünlük ancak Takva ilerdir..
Takvanın hakiki ölçüsu ise kulun kendisinden değil,Cenab-i Mevla’nın katındadır…
Yüce Rabbimiz buyuruyor ki..

Kör bir insan, göz nurundan mahrumdur….

Nur zulmetin ziddidir. Genellikle, nur denilince hayâlimizde parlak bir
isik, zulmet denilince de koyu bir karanlik canlanir. Bu mânâ yanlis degil,
ama eksik. Madde âlemini aydinlatan isiga “nur” ve bu âlemi seyretmemize
engel olan karanliga “zulmet” dedigimiz gibi, mânâ âleminin de nur ve
zulmetlerini ayni sekilde degerlendirebiliriz. O âlemi de aydinlatan nurlar
ve gizleyen zulmetler var.

Iman bir nurdur; göz nuru insani madde âlemiyle bulusturdugu gibi, iman nuru
da insan kalbini iman hakikatlerine muhatap kilar.

Kör bir insan, göz nurundan mahrumdur; esyaya bakar ama bir sey göremez.
Imansiz bir insan da küfür karanligindadir, kâinati seyreder ama onun
yaraticisini bilemez.

Cehalet de ayri bir körlük, ayri bir zulmettir. Câhil insan, gözü önüne
konulan ilmî bir eserin sadece maddesini görür, onun içindeki mânâya nüfuz
edemez. Ilim ise nurdur, insani o eserdeki hikmetlerle tanistirir.

Cenâb-i Hakk’in bir ismi Nur oldugu gibi bütün isimleri de nuranîdir. Her
birinden, farkli güzellikler, degisik inayetler ve merhametler tezahür eder.

Vücut (varlik) nur, adem (yokluk) ise zulmettir. Her bir Ilâhî isim, varlik
âleminin bir bölümünü, bir subesini aydinlatir; insanlarin, meleklerin ve
cinlerin tefekkürüne yahut istifadesine sunar.

Hâlik isminin tecellisiyle varliga ayak basan her mahlûk, yokluk zulmetinden
kurtulmus, vücut nuruna kavusmus olur.

Hayat sahibi olmak vücuttur, olmamak ise adem. O halde bir varlikta “Muhyî”
isminin tecellisiyle hayat nuru parlar.

Adalet nurdur, zulüm ise zulmet. Âdil isminin tecellisiyle zulümler ortadan
kalkar, hikmet ve rahmet nurlari her tarafi kaplar.

Zâlim insanlarda merhametten bir isik huzmesi bile göremezsiniz.Ruhlari
karanliktir; o ruhlarda inayet, ihsan, ikram gibi faziletleri bulamazsiniz.
Iste, Kahhar isminin tecellisiyle bu zâlim insanlar cezalandirilirlar;
adalet nuru böylece parlar ve zulmün zulmeti de yok olur gider. Bediüzzaman
Hazretleri, cehennemi anlatirken onun önemli bir vazifesinin de “âlem-i
vücut kâinatini âlem-i adem pisliklerinden temizlemek” oldugunu ifade eder.
Cehennemi inkâr eden bir kâfir cehennemde yandiginda küfürden temizlenir.
Artik o, cehenneme yakînen iman etmistir. Ama bu geç kalmis iman, onu
cennete götürmeye yetmeyecektir.

Bir sekle sahip olmak vücuttur, sahip olmamak ise adem. Musavvir isminin
tecellisiyle sekiller âlemi varlik sahasinda boy gösterir.

Hikmet de bir nurdur; abesiyet, yâni faydasiz ve mânâsiz olmak ise zulmet.
Her Ilâhî eser, Hakîm ismine mazhardir ve abesiyetten uzaktir.

iblis,insanları saptırmak için doğru yolun üstünde menzileneceğini ayetlerden biliyoruz..

Cenab -i Hakk’ın en mükemmel şeklinde yaratmış olduğu insanoglunun,
varoluş gayesi nefsini tanıyarak Yüce Yaratıcı bilmek ve O’na  c.c. yakınlığı elde etmektir..
O da ,Efendimiz (a.s.)ın haber verdiği üzere “büyük cihad “denilen nefiste mücadele ile basarmakla mümkündür..
insan,hem meleki ve hemde hayvani sıfatlatları benliğinde taşir..
bu sıfatlarından hangisini kuvvetlendirici vesilerle yapışırsa,o yanı ve o benliği gelişir…
böylece insan,ebedi felaket ile ebedi saadet arasında gezinir durur..
iman ile inkar arasında sayısız konaklarda mevki ve mertebe sahibi olur..
mükellef kılınmış varlıklar olan insan ve cinlerin dişinda,
bütün mahlukat tercih hakkı olmaksızın Rabb’ıne itaat eder ve O’nun adına iş görür..
her zerresiyle kendi hal lisanıyla Ona c.c. işaret eder,Ondan bahseder…
esref-i mahlukat olan insanı Rabbi’ni anması,hatırlaması ,kendi arzu ve iradesi bırakılmıştır..
Kuran-i Kerim de ,bir imtihan alanı olan dünyada ,insanoglunun yolunu keserek,onu yalnıs
yönlere sevketmeye calısacak düsmanları olan iblis’in ,insanı aldatmak için nasıl hareket ettiği,
düsündürücü bir tarzda dile getiriliyor..
iblis,insanları saptırmak için doğru yolun üstünde menzileneceğini ayetlerden biliyoruz..
(A’raf,13-16)

İnsan,hem meleki,ve hem de hayvani sıfatları benliğinde taşır..

Cenab-i Hakkı’ın en mükemmel şeklinde yaratmış olduğu
İnsanoğlunun ,varoluş gayesi nefsini tanıyarak ,Yüce Yaratıcını
Bilmek,ve O’na yakınlığı elde etmektir..
Bu da,Efendimiz(s.a.v.) ın haberi verdiği üzere “büyük Cihad”
Denilen nefiste mücadele ve başarmakla mümkündür..
İnsan,hem meleki,ve hem de hayvani sıfatları benliğinde taşır..
Bu sıfatlarından hangisini kuvvetlendirici vesilelerle yapışırsa,
O yanı ve o benliği gelişir..
Böylece insan ,ebedi felaket ile ebedi saadet arasında gezinir durur..
İman ile inkar arasında sayısız konaklarda mevki ve mertebe
Sahibi olur..
Mükellef kılınmış varlıklar olan insan,ve cinlerin dışında
Bütün mahlukat tercih hakkı olmaksızın Rabbi’ne itaat eder
Ve O’nun adına iş görür..
Her zerresiyle kendi hal lisanıyla O’na (c.c.) işaret eder,
O’ndan bahseder..
Eşref,i mahlukat olan insan,Rabbi’ni anması,hatırlaması,kendi arzu
Ve iradesine bırakılmıştır..
Kur’an’ı Kerim’de ,bir imtihan alanı olan dünyada, insanoğlunun yolunu
keserek ,ona yanlış yönlere şevketmeye çalışacak
Düşmanları olduğunu bildirmiştir..
İnsanın en önemli düşman olan iblis’in ,insanı aldatmak için nasıl hareket
ettiği,düşündürücü bir tarzda dile getiriyor..
İblis,insanları saptırmak için doğru yolun üstüne mevzileneceğini
Ayetlerden biliyoruz.(A’raf,13-16)