Müjdeleyin, nefret ettirmeyin

              

ÇAĞIMIZIN en sinsi hastalığı stres, ve şiddet..
  Tedavi olunması gereken yaygın hastalıklar bunlar. Ne yazık ki çoğumuz, bu hastalığa yakalandığımızın farkında değiliz. Gazetelerdeki cinayetleri, akıllara durgunluk veren olayları gördüğümüzde “Bu bir cinnet” deyip geçiştiriyoruz çoğu kez. Ama bu cinnetin birer figüranı olduğumuzun farkında bile değiliz.

Ne yazık ki, kan tahlilleriyle, röntgenlerle tespit edilemiyor bu hastalıklar. Onun için de tedavisi zor olabiliyor. Maddi birçok hastalığın, fiziğimizi çökerten birçok virüsün esas sebebi de ruh dünyamızdaki bu çöküntüdür.

Kuran-ı Kerim manevi doyumsuzluğun, stres ve toleranssızlığın ilacının yüce Allah’la yakınlaşma olduğunu söylüyor. “Dikkat ediniz. Kalpler ancak Allah’ı anarak yatışır.” Bunun için “zikir” kelimesini kullanır. Bunu “anmak” olarak tercüme ettik. Aslında boyutları çok daha geniştir bu kavramın. Zikri, sadece anmak cümlesiyle izah haksızlık olur. Ayeti daraltmak olur.

Kimler yok ki orada!

            

Kimler yok ki orada!

Evet, kimler yok ki orada! Gönülden sevdiğimiz anne, baba ve kardeşlerimiz. Ninnilerini dinlediğimiz nur yüzlü nineler… Sakalını okşadığımız beli bükük ihtiyarlar… Nice büyük insanlar, veliler, peygamberler ve en önemlisi, iki cihan güneşi Efendimiz (s.a.v.) hep orada… Sevdiklerimizle dolu olan bu âleme geçmek için, bir başka doğuş olan ölüm, tek çare…

Şair:

Öleceğiz, müjdeler olsun, müjdeler olsun.

Ölümü de öldüren Rabbe, secdeler olsun.

diyerek, sevinç çığlıkları atarken, bu gerçeği görmüş olsa gerek. Ölümü bir müjde bilmek için, sıra bize gelmeden önce eksik kalan mânevî vazifelerimizi tamamlamamız gerekmiyor mu?

Bunun için, önümüzde ne kadar olduğunu bilmediğimiz yıllar, aylar, belki de sadece saatler var.

Ömür dediğimiz bu sermayeyi değerlendirmek konusunda Peygamberler Peygamberinin mübarek bir sözüne kulak verirken, ölümün son olmadığını yine O?ndan (s.a.v.) dinlemiş oluyoruz:

Nasıl yaşıyorsanız, öyle ölürsünüz. Nasıl ölürseniz, öyle de dirilirsiniz.

Selim Gündüzalp

CENNETE GİDİŞ

           

Bir civan gitti İslam Cephesine,

Hâkim kılsın tevhidi, savaşıp kâfirlerle,

Gitti sevinerek, gülerek korku girmeden yüreğine,

Sordum kardaş gidersin nereye? Tek kelimeyle cennete,

 

Her yiğidin karı olmaz varmak bu şerefe.

Müjdeler olsun müjdeler o baba, o anneye.

Böyle evladımız var deyip, sevinçle haykırsınlar yeryüzüne.

Ağlamak ne kelime hamd etmeli, alınlar varıp secdeye.

 

Hem de ne hamd kalkmamalı çürüse bile alınlar secdede.

Yoksa bu günahlarla, isyanlarla ancak varırsın cehenneme.

İşte acıdı Rabbim nimetini gönderdi, dardasın diye.

Onun olan canları malları, ona vermek zor mu geliyor nefse.

 

                                      Şair Ekrem YANGÖZ

Yüce Allah’a giden yol iman ve ümitle başlar..

                    

Yüce Allah’a giden yol iman ve ümitle başlar..Mü’min şüphesiz Yüce Allah’a inanan ve güvenen kimsedir..

Mü’min,Mevlasına imanla,ümitle ve amel ile yaklaşır..
Amel olmadan kimse imanın hakikatini anlayamaz,ve onun ilahi tadını tadamaz..

Dinimizde Yüce Rabbimiz Rahmetine güvenmek farzdır..O’nun c.c.,Rahmetinden ümit kesmek haramdır..
İnsan günahlarını ,kusurlarını bakarak ,”benden artık hayır gelmez,ben kesin adam olamam,benim yerim cehennemdir” demek yanlıştır..
Bize düşen ,daima ümitle yaşamak,Allah’ın Rahmetine güvenmek ve kalbi uyanık tutmaktır..
Kul Rabbini nasıl düşünür ve O’ndan ne beklerse,Allah kendisine öyle muamele eder…
Allah kusurları ,günahları affetmez diye düşünen affolmaz..Allah herkesi cezalandırır düşünen,sıkıntıdan kahrolur..O’nu c.c. çok merhametli bilip merhamet isteyen merhamet edilir..
Rabbim Kerim dir ,kusurları açmaz,diye düşünen ve inanan ,kusurları gizlenir…O c.c. ,tevbeleri kabul eder deyip,tevbe edenin tevbesini kabul edilir..
Allah çok cömerttir,Kendisine açılan eli boş çevirmez diye inanan ve yalvarankimseye,düşündüğünden fazlası verilir..

“”De ki: Ey günah işlemede haddi aşan kullarım!!Allah’ın Rahmetinden ümit kesmeyin.Çünkü Allah bütün günahlar bağışlar.”"(ZÜMER,53) Ayeti ,bütün günahkarlara tevbe için büyük bir cesaret ve müjde veriyor…

Allah Rasulü s.a.v.,bu Ayeti okunduğunda: “O c.c.,günahın çokluğuna aldırış etmez,dilediğini affeder”buyurmuştu..

duada samimi ve ısrarlı olmalıdır..

Rasulüllah s.a.v. Efendimizin belirttiği gibi yüce Rabbimiz öyle zengindir ki,Kendisinden
istedikçe hoşnut olur..
Kendisinden istemeyene kızar,kapısını çalmayana gazap eder..
Onun c.c. kapısı herkese açıktır..
bütün kullara her istediklerini verse,hazinesinden hiç bir şey eksilmez..
O,c.c.affedilmek isteyeni affeder,hidayet isteyeni hidayete ulaştırır,sıhhat ve afiyet
isteyeni rahatlığa kavuşturur,rızık isteyeni genişliğe çıkarır,ateşten korunmak isteyeni
cehennemden uzaklaştırır…
 
sevgi ve rızasını isteyeni Rahmetinle destekler,cennet yoluna sevkeder.(Buhari,Müslim)
kısaca Kendisinden isteyeni seven,her istenene gücü yeten yüce Rabbbimiz’den bir şeyi
isterken devamlı ümitli ve tevazu içinde olmalıyız..
“bir kere istedim verilmedi” demek yanlıştır..Allahu Teala’dan bir şeyi istemek kendi
başinda bir ibadettir..
her ibadete en azından on sevap verilir..
 
Rasulüllah s.a.v. buyuruyor ki:
“insan,”ben Allah’tan istedim de bana isteğim verilmedi “demediği  ve istemeye devam ettiği müddetçe,istediğini kendisine verilir”(Müslim)
dua ederken,kul kimden ne istediğini bilmelidir..yani dil ucuyla değil,kalbin içiyle
dua etmelidir..
çünkü kalp ile yüce Allah arasında gafletten başka bir perde yoktur..
Efendimiz s.a.v in şu müjdesi duaya sarılmak için yeterlidir..