KARANLIK MIDIR GECELERİNİZ?

            

Neden geceleri korkar insan? Neden ürperir? Gece, neden sadece karanlık demektir kimilerine göre: Uyku demektir ya da kötülük.

Neden harcanır geceler? Zamanın yararsız bir kısmı gibi çöpe atılır. Rabbimizin belirttiği gibi bir dinlenme vaktidir elbette. Ama keyifle geçirilecek, başından sonuna kadar yatılacak kadar da değersiz değildir.

Gece, Rahman’ın dünya göğüne tecelli ettiği saatleri taşır içinde. Her duanın kabul edildiği, tevbe edenlerin affedildiği anlardır o saatler.

Yüreği geceden daha kara olanlar, fırsat bilirler karanlığı, kötü emelleri için. Oysa gece masumdur. Yakarışları taşır bağrında, sessiz akan gözyaşlarına şahit olur. İçten yapılan dualara, istiğfarlara.

Karanlık sanmayın sakın geceleri. Aydınlıktır geceler. Aydan, yıldızlardan daha parlak, müminin yüreğinde ki nur aydınlatır onu.

Gece mümini sever, mümin geceyi. İbadeti neşedir gecenin. Ağlayarak secdelere kapanmanın hazzı yaşanır, karanlığın o kuytu yerlerinde. Birilerinin kötülüklerini karanlıklarda saklamasına inat, en halis, en temiz ibadetler saklanır insanlardan. Riyasız, gösterişsiz, mutmain ameller yapılır gecenin derinliklerinde.
 

Namaz, herşeyi güzelleştirir‏

Ben de mü’minim, ben de Allah’ımı seviyorum” deyip de Kur’an’dan ve namazdan
kopuk yaşamak ne kadar mantıklı. Namaz, öncelikle duyarsızlığımızı, ruhi
sıkıntılarımızı giderir ve ahlakımızı güzelleştirir.
Namaz, ahlakı güzelleştiren, keşfedilmeyi bekleyen bir hazinedir. Namaz
hazinesini keşfetmeye başladıkça, onun ahlakı nasıl güzelleştirdiğini
anlamaya başlarız. “Sabır ve namazla Allah’tan yardım dilemeye” namazla
alışan bir kişi, her namazında “Yalnız sana ibadet eder, yalnız senden
yardım dileriz.” diyerek sabır ahlakını gönlüne hapseder. Sabırla hayatın
zorluklarına karşı metanet, azim ve dirayetle yaklaşır.

Her namazında “O, hesap gününün sahibidir.” ayetini hisseden bir kul,
yapacağı her iyiliğin ve kötülüğün hesabını vereceği bilinci içerisinde
Allah’a ve insanlara karşı vicdanlı olmaya çalışır. Hatalarını tekrar etmeme
yeteneğini kazanan insan, Allah’a ve insanlara karşı sorumluluğunun da
bilincindedir. Hatalarına ve isyanlarına rağmen kendisini huzuruna namazla
davet eden Rabb’inin hoşgörüsünü gören bir kul, namaz sayesinde hoşgörüyü
öğrenir.

Her namazda “Rabb’im beni, annemi-babamı ve bütün inananları hesap gününde
bağışla.” duasıyla Rabb’inin kendisini bağışladığını hisseden bir insan,
engin bir hoşgörüyle insanları bağışlamayı tecrübe edebilir. Rabb’imiz
“namaz kılan kimselerin emanetlerine riayet edeceklerini, şahitlikte dürüst
olacaklarını” vurgular.

Namaz hazinesini keşfeden bir insan, “Rabb’imiz bizi doğru yola hidayet et.”
diyerek emanete riayette, şahitlikte ve hayatın her aşamasında dürüst olmaya
çalışır. ‘Rükû’da “Yüce olan Rabb’imi kullara ait bütün eksik sıfatlardan
uzak tutarım.” diyerek Rabb’ine karşı saygı içerisinde eğilen kul,
insanlarla ilişkilerinde de mütevazı davranmaya çalışabilecektir. Secdede
Rabb’ine olan tevazunun zirvesini hisseden bir kul, insanlara tevazuda da
zirveyi yakalayabilir. Rabb’imiz “namaz kılan bireylerin iffetlerini
koruduklarını” ifade eder.

Bir müslüman ,dünya hayatı için rızık peşinde koşarken…

Bir müslüman dünya hayatı için rızık peşinde koşarken,ebedi hayatını karartmamak için
 Rabbi’nin belirlendiği sınırları muhakkak dikkatle alır..
Yani haram ve helal ölçüsüne azami rıayet eder,ve şüphelerden uzak durmaya çalışır..
Bir kimse,Allah emrettiği gibi çalışır,rızgını helal yoldan ararsa,ezelde taktir edilen
rızkına kavuşur..
dahası,bu rızık ona bereketli olur..
Ayrıca,ilahi sınırlara titizlik göstererek rızık peşinde koşan mü’minlere
Allahu Teala hiç beklemedikleri kapılar açar..
ve rızıklarını unmadıkları yerden gönderir..
mü’min için rızkın her türlüsü de Allah’la bir irtibat vesiledir..
rızkı veren Yüce Allah olduğunu bilir ve O’na c.c. şükreder..
bir çok Ayet-i kerime ile Cenab-i Mevlamız bize öğretiyor ki,insanların rızkını genişleten,daraltan,
dilediği kadar veren Odur c.c.
aslolan imtihandir..
iyi bir mü’min,içinde bulunduğu halde nasıl bir imihanla yüz-yüze bulunduğunu farkındadır..
Rabbi’nin rızasını arayan bir insan,elinde gelen vazifeyi yaptiktan sonra ,
O’nun c.c. taktirine razi olmalıdır..
“kimseye muhtaç olmadan ” geçinip gitmek herkesi temennisi…
Ama bu yolda elbet ölçüler vardır…
kalbimizde başlayan,sonra hayatımızda yansıması gereken ölçülerdir..
Mü’min olmak,ölçülü yaşamak demektir..

İnsanlık Alemi bunca yıldır ektiğini biçiyor…

Ne mutlu kamil manada “ben müslümanım “diyenlere ve müslümanlığı gereklerini
yerine getirenlere….
O müminler kurtuluşa erenlerdır ,hem bu dünyada hemde ebedi hayatlarında …
Yaşadığımız Asrın’da ,çok büyük belalar,musibetler karşı-karşıya kalmış
bulunuyoruz…
Bu musibetlerden kurtulmamızın bir tek yol var,bu yol da Allah (c.c.)çizdiği
yoldur…
İnsanlık Alemi bunca yıldır ektiğini biçiyor…
Yaptığı yanlışlar,işlediği günahlar yüzünden haddi aştı, yapılan
yanlışlıklar çok fazla…
Artık öyle bir noktaya gelindi ki,bu noktadan sonra azap kaçınılmaz oldu…
Zülüm almış başını gidiyor..Hak ve Adalet ortadan kalkmış,güçlü den yana
kullanılır olmuş…
Fuhşiyat,zina ve her türlü ahlaksızlık normal bir olayı gibi yaşanır oldu…
Bütün rezillik ve fuhşiyat en doğal hakkı olarak kabul ediliyor…
Allah (c.c.) na ortak koşma arttı..
Dünya parselendi..Allah (hasa)şuraya karışır,buraya karışmaz (hasa) Allah’ın
şu sözünü kabul ederiz
fakat şu sözünü kabul edemeyız,biçiminde O’nunla pazarlık yapmaya
başladılar…
Allah (c.c.) nun gönderdiği emirlerle alay edilir oldu..
Gerçek manada inananların sayıları ,çok ama çok az….
İçinde bulunduğumuz Felaket Asrı,belanın gelmesine adeda davetiye
çıkarmıştır…
Talep edildiği içinde,gelmesi pek yakındır…

ESAS İMAN EDEN KALBDİR…

Evet,esas mümin,yani iman eden kalp’tir..
Esas ihlaslı olan kalp’tir.esas muttaki kalp’tir..
İleri derece takva sahibi kalp’tir..
Sarsılmaz inancın sahibi kalp’tir..Yani insana esas kumandan
Kalp’tir..
Şu halde sen ey mümin,”La ilahe illallah”dediğin zaman,bunu
Önce kalbinle söyle,sonra da dilinle…
Yalnız Allaha dayan,Yalnız Allah’a güven,O’ndan başkasına
Asla dayanma,güvenme…
Bil ki,kim Allah’a tanırsa,gammı,kederi,ağlaması çoğalır.
O’nun (c.c.) korkusu artar.Allah’tan çok haya eder..
Geçmişteki günah ve kusurlarına nedameti artar..
Allaha olan yakınlığının zail olmasından şiddetle korkar ve
Çekinir..
Zira Allah dilediğini yapar..Yaptığından da sual olunmaz..
Halbuki kullar yaptıklarından sorguya çekilirler..
Yüce Allah ,hayatı bizlere emanet olarak vermiştir..
Taa ki o hayatta bulunduğumuz müddetçe Kendisine itaat
Ve kulluk edelim…