İLÂHİ NUR VE İNSAN YÜZÜ‏

   

İnsanın yüzü Cemalullah’ın aynası durumundadır. Her bir insanın yüzünde ilâhi esmanın, Allah’ın nakışının ayrı ayrı mührü vardır. Her birimizin yüzü bir avucun içerisine sığacak kadar olduğu halde milyarlarca çeşitli oluşu, bu Ahmet’tir, bu Mahmut’tur, bu Hatice hanımdır diye birbirinden ayırt edilebilmesi, ilâhi mührün, ilâhi nakışın eseridir. Her birimizin yüzünde ilâhi tecelli ve kudret-i sübhaniye aks eder. İmanın nuru, güneşin parlaması gibi müminin yüzünde parlar.

Fakat bu, yüzünü yaratıcısına çevirenler içindir. Yoksa Allah’ı bırakıp mahluka yüz çevirilirse, o insanın yüzü hayvanatın yüzü gibi olur. Ama hayvanat fıtrat-ı ilâhiye ile Rabbini bilir, mahluka yüzünü çevirmez. İhtiyacı kadar yüzünü nebatata çevirir ama yüzünü fıtrat-ı ilâhiyeye göre, Rezzak-ı Kerim’e çevirir. Kanaatkârdır, itaatkârdır. Allah Tealâ tarafından rızkının devamlı verileceğini bilen hayvanat, rızkı bizim gibi hırsla ambarda saklamaz, efendisinin önüne bıraktığı arpasını, buğdayını, yulafını yer, ayağıyla devirir, üstünde yatar. Bilir ki Rezzak-ı Kerim yenisini göndermeye muktedirdir. İnsan ise rızkının üstüne düğüm atar, rızkın gelmemesinden endişe eder.

İnsanlar Gördüm

           

İnsanlar gördüm;
Kalplerinde ki aklar sıvanmış yüzlerine,
İnsanlar gördüm:
Hançer gibi bakışlar gizlenmiş gözlerine.

İnsanlar gördüm:
Mutluluğu yakalar gülümseme uçursan,
İnsanlar gördüm:
İhaneti bırakmaz bağlayıp kilit vursan.

İnsanlar gördüm:
Yitirmez şerefini yoksulluk girdabında,
İnsanlar gördüm:
Merhametten eser yok silinmiş kitabında.

İnsanlar gördüm:
Yumuşak, nazik, asil, elleri, yüzleri nur,
İnsanlar gördüm:
Kandilleri kararmış ölüm; onlara onur.

İnsanlar gördüm:
Girsen gül bahçesidir tertemiz özlerine,
İnsanlar gördüm:
Şekilleri bozulmaz tükürsen yüzlerine.

Seni Hatırlatıyor!‏

                 

Ömer Sevinçgül

YAĞMURLARLA senin rahmetin yağar, dereler, çaylar, ırmaklarla akan sınırsız şefkatindir. Anneler, kucaklarının sıcaklığını senin merhametinden aldı ve göğüslerinden yavrularının ağızlarına akan senin ikramındır. Gönülden gönle yankılanan sevgilerde “Vedûd” ismin cilvelenir. Çünkü sensin sonsuzca seven ve sevilen. Kalpler, sevmeyi senden öğrendi.

Bahar tablosunda muhabbetten kalbi kanayan güller, vuslatın hasretiyle ağaçların minberlerinde besteler yapan bülbüller senin “Cemîl” ismini terennüm ederler.

Sen, süslü sûretler veren “Musavvir!” Eserlerine, hiçbiri diğerinin aynı olmayan biçimleri verensin. İlminle ölçer, iradenle seçer, kudretinle biçersin. Kâinat kitabın, yeryüzü sayfan, cümle canlılar ve cansızlar kudret kelimelerindir senin.

Yıldızların nûranî parıltıları “Nûr” isminin gölgeleridir. Dağlarda azametin, volkanlarda kibriyan, semalarda celâlin yankılanır.

Kışın “Mümît” isminin fırtınasıyla öldürür, baharda “Muhyî” isminin sabâ rüzgârıyla can verirsin.

Bahar gelini senin “Müzeyyin” isminle süslenir, tek arzusu senin güzeller güzeli isimlerinle nakışlanıp, yine senin ezelî nazarına bir an olsun görünebilmektir.

Senin ilahî huzurunla bir an şereflenen varlığa yokluk yaklaşamaz. Her eserinde gördüğüm varlık şevki, yaşama arzusu, beka meyli senden gelen “nazar” sırrıdır, “huzur” neşvesidir.

Sen teksin, birsin, eşi, benzeri, ortağı, yardımcısı olmayan “Ehad”sın. Temelde birbirine benzeyen, yardımsız, yardımcısız yapamayanlar senin “eserlerin”dir, sana işaretler ederler. Onların acizliği kudretini, fakirliği zenginliğini, fâniliği bekanı dile getirir.

Büyük küçük bütün yarattıklarının ihtiyaçlar içinde çırpınışlarına şahit oldukça, hiçbir şeye ihtiyacı olmayan, sayıya gelmez muhtaçların her an yardımına koşan “İnayet”ini ve “Samediyet”ini düşünürüm.

Gafletle bakanların gözünde, eserlerin sana perdedir. Sineklerin örümcek ağına takıldıkları gibi, bu “kesret” perdelerine takılıp kalarak sana ulaşamayanlardan olmak istemem.

Senin isminle nakışlanmayan sevgileri sevmem, ayrılık acısıdır. Varlıklarda “sebebi muhabbet olan hüsün ve ihsan ve kemâl” sendendir ve senindir.

Yerdeki ışıltılarına dalıp da nazenin güneşi sevmeyi unutanları… Gölgelerin aşkıyla asılları göz ardı edenleri… Ve senin adına olmayan sevgilerin şiddetini gördüğüm, başkaları için söylenen şarkıları duyduğum günden beri…

“Bana her şey seni hatırlatıyor !”

Kadir Gecesi‏

             

Yaklaşan gece! Akıllar ermez, öyle bir gece,
Sayılmaz rahmeti! Kelb koyunları kılı adedince.
Lütufkar bir Rab! Şu gece, rahmetinden numune sadece,
Ölçülmez merhameti! Erişir abdine, olan rahmetince.

Bir mağrada bekliyordu, Efendiler Efendisi,
Şerefli bir ayın, öyle bir gecesi..
Elinde bir nur ile indi, göğün şereflisi,
O nur! Yerdeki kullara, şeref nişanesi.

Bu gece; on dört asır evvel doğan güneşti,
Hikmet; unutulmuş idi, tekrar zuhur etti.
Zulm; kaplamıştı yeri masum gömerdi,
Merhamet; yoktu zerresi, koca zulmü devirdi.

O nur; kapladı kainatı, Sidret-ül Münteha’ya kadar,
Anlamadı arzın Cehli; O’ndan bir zerre miktar.
Her nurun sahibine; yapmadık etmedik komadılar,
Gökteki kameri yardırdılar da, gene inanmadılar…

Allah kelamını, ücret ile indirmedi,
Kelamına hürmete, ücretin en güzelini verdi.
O’nu; O yüce Hakk indirdi,
O’da; O indirince hakla indi…

İlm-el yakîn; yersizdi kalbe girdi,
Cehl-i azîm; sarmıştı arzı, tükendi.
Hakk ki; tanınmazdı yerde, başlara tac edildi,
Batıl ki; bitmezdi saltanatı, bitti tükendi…

İşte böyle bir gece, nasibi bu ümmetin,
Kurtarıcısı, kalan üç yüz altmış dört tanesinin.
Gafleti bırak! Uyanık ol, sabahına dek bu gecenin,
Hatırına bir gece! Farkına var artık, abdliğinin…

İzniyle Allah’ın, inecek cümle melek,
Selam sacacak her bucağa, sabaha dek.
Hepsinden öte! Bizzat Rahman tecelli edecek,
Kim ihya eder? Ebediyyen O’nu mahzun etmeyecek…

………………………………………….. ………..Ernur

Kalbin ilacı zikrin nurudur…

        

Kalbin ilacı zikrin nurudur…

Hasan-ı Basri k.s. Hazretleri’ne birisi:

Ey Hasan, gönlüm kasvetle dolu. Ne yapayım? deyince,

Allah’ın zikri ve Rabbine tevbe, istiğfar ile yumuşat, buyurmuştur.

Nefis pak olup, kalp de münevver olursa o zaman Rahman’ın kokusu gelir.

Necis olan nefsin kokusu sahibinde bulundukça, yaptığı amellerin nuru semaya ulaşmaz.

Böyle amel, sahibine istenilen faydayı vermez. Dualar makbul olmaz. Allah’a ancak pak bir gönül ve pak bir dille yaklaşabiliriz.

Zikrin bir kudsiyeti vardır. Zikreden zakire Allah katından indirilen bir feyz vardır.

Onu anlatmak adet olmamış. İşleri, işaretleri anlatılmış; şifaları, halleri gösterilmiş.

Esrarını Rabbim bilir.