Aciz olan insanoglu hayat boyunca korkularıyla yaşar..

Aciz olan insanoglu hayatı boyunca korkularıyla yaşar..
İhtiyarliktan,fakir düşmekten,hastalanmaktan ,yalnız kalmak korkuları..
Allah’tan korkmak ise ,çok daha baskadir..
Nasıl ki insan sevdiğine karşı sayglı davranırsa,Müslüman da Yaratanına saygısızlık yapip günah işlemekten korkar..
Çünkü,günah işlemek,Allah’a karşı saygısızlıktır..
Tevbe kapısı son nefese kadar açıktır,ama devamlı işlenen günahlar hayatımız
maddi ve manevi yaralar açar..
Her günahı ruhumuzu kırletir,işlenen günah kalbe sıyah lekeler oluşur..
İnsanı Allah yarattı,ve onu başıboş bırakmadı…
Yaşadığı hayatın hesabını verecektir..
Bu yüzden insan,insanca yaşamayı çarelerini aramalıdır..
Bazi insanlar yeryüzünü büyük bir kabristan olarak görür ve korkar..
Çünkü tüm canlılar zamanda ölür…
Halbuki,ölen bitkiler sevdiği toprağa başını koyup uyur…
Ölen hayvan ağır hizmetlerden azat edilmiştir..
Ölen insan ise ebedi hayatı,özünü ve Rabbine kavusmuştu..
Kendimizi ciddi olarak muhasebe yaparsak,anlarız ki,bizi korkutan olaylar değil,
hayallerimizdir..
İş bulmak,araba,ev almak,mevkimizi yükseltmek,gibi hedeflere koşan insanoglu,bu yolun sonundaki ölümün çok kere görmez…
Anında ölüm  gelir,elemlerin,kederlerin ,korkuları hepsi biter..
ölen kişi arkasında çoğu zaman gözyaşı sel gibi akar..
Fakat çoğunlukla ölüler de yaşayanların haline ağlar……..
Çünkü vefat edenler korku dolu rüya dan uyanmışlar,özüne dönmüşler..
Biz yaşayanlar ,yapmamız gereken öncelikle Allah’tan korkmamız gerektiğini idrak etmek,
çünkü Rabbimiz merhametli olduğu kadar da azabı de korkunçtur…….
Günaha israr edene,aff dilenmeyene,acizliğini bilmeyip gurur kibir yapana,
Allah sevmez ve affetmez..
Bu yüzden O’ndan c.c. dan korkmalıyız..

Bizim dinimiz sevgi dinidir..

Bizim dinimiz sevgi dinidir..
İnsanların birbirine duyduğu sevgi ve samimiyet bir taraftan onları
güzelleştirip olgunlaşirken,bir taraftan da toplumda nice güzel gelişmelerin
anahtarı olur..
İnsani bağlar pekişir,toplumun çesitli kesimlerin arasında diyalog kapıların
açılır…
Sevgi ve samimiyet öylesine güçlü bir barış ve huzur kaynağıdır ki,yaygın
olduğu toplumlarda çoğu sıkıntılar kendiliğinden yok olur…
Sevgiyi bu kadar sihirli yapan şey ,onun kalbe inşirah denilen ferahlık ve
iç huzurunu getirmesidir..
İnsanların birbirlerinden sevgisini ve saygısını esirgediği
toplumlarda,insani meziyetler aramak boşunadır..
Çünkü,kardeşlik,yardımlaşma,başkasını kendine tercih etme gibi erdemlerin
manevi mimarı ve anahtarı sevgidir…
O öyle bir anahtarıdır ki,nice iyilik ve güzelliklerin kapısını kolayca
açar…
Yunus’un “ Yaratılanı sevelim,Yaratandan ötürü “deyişini bilirsiniz…