EVLILIGIN GÜL BAHCESI‏

Bir gün köye gitmiştim. Orada bir anaç tavuğun etrafında on tane kadar civciv vardı. İlgimi çekti, bir kenarda uzun uzun izledim onları. Bir ara gökte bir karga belirdi. Anaç tavuk garip bir ses çıkardı. Hemen civcivler koşarak annelerinin altına sığındı. Karga uzaklaşınca, farklı bir sesle civcivlere seslendi, civcivler de dağılıverdi. Sonra anaç tavuk yeri eşelemeye başladı, yenilecek bir şey bulmuş olmalı ki, daha farklı bir sesle yavrularını başına topladı. Herhalde her bir sesin farklı bir anlamı vardı. Çünkü civcivler ahenkle o şefkatli seslerin ritmine uyuyorlardı. Onlar o halleriyle o kadar şirinlerdi ki, birini alıp seveyim dedim. Biraz yaklaştım. Anneleri yine garip bir ses çıkardı ve bana şiddetle saldırdı. Ben de korkup kaçtım. “Şefkat, tavuğu aslana saldırtır, onu kahraman eder” derler, demek doğruymuş dedim. Evet, ne güzel bir aileydi! Doğrusu imrendim onların o hâline. Bir yanda saf bir şefkat, diğer yanda tam bir mutluluk…

Sevgiyi En Güzel Yaşayan Ve Yaşatan Gülizar!..

                     

Sana müptela olan her varlığın adedince salât ve selamlar üzerine olsun
Ey yüreğimde katmer katmer açan GÜL!
Gelişinle bahar, renklerini SENDE bulmuştu
Gidişinle de bahar hazan olup;
Ayrılığın soğukluğunu yine SENDE bulmuştu.
Asırlar geçti?
Bahar gelemez oldu yüreklerimize,
Aydınlatmayı senden öğrenen güneş, ısıtamaz oldu bizi
Çünkü;
Sevgini kâinata Gül kokunla yayan sen;
Asırlar öncesi,
Aramızdan süzülüp HABİB’ine kavuşmuştun.
Kavuşmuştun ya
Ardından;
Ne güller kokunu saçabiliyor,
Ne canlar kendini biliyor,
Ne de;
Yıldızlar doğduğun an parlarken,
Eski sevincini yaşayabiliyordu parlayarak.
Kalemler de küskündü Azrail’e yazamıyordu SENİ;
Firkatin acısını yüreğimizin ta derinlerinde hissettik
Ağıtlar yaktık
Gelsen de görsen nice benlerin ne halde olduğunu
Gelsen de görsen seni görmeden seni özleyen yüreklerimizin nasıl yandığını
GEL EY SEVGİSİYİ EN GÜZEL YAŞAYAN VE YAŞATAN GÜLİZAR!..

“”“bir erkek karısının elini tuttuğunda ….

                               

Evlilik bir erkekle bir kadının bir araya gelip aynı evde ayrı ayrı kendi
hayatlarını yaşamaları değildir.
Dinimiz, evlenmeleri sonucunda erkek ve
kadını bütünleştirir, böylece iki ayrı kişi sorumlu oldukları tek bir
hayatta birleşir.
 Artık birbirlerinden ve birlikte bir hayattan sorumlu
olurlar.
 Bu ortak hayat için erkek ve kadın kendilerine düşen görevleri
gönül hoşluğuyla kabul eder ve yerine getirirler.
Böyle evlilik fıtrî bir ihtiyacın karşılanmasını aşar, bir ibadete dönüşür.
Nitekim Peygamber s.a.v. Efendimiz’in, “bir erkek karısının elini tuttuğunda
parmakları arasından günahları akar gider” buyurduğu rivayet edilmiştir.
Çiftlerin birbirlerine güzel muameleleri ibadet niteliğindedir.
Evet,
cemaatle yapılan ibadetlerin en huzur verici olanı, kişinin cemaatle olduğu
halde kendini ayrık hissetmediği ibadettir ki, bu da kendinden gayrı
görmediği kişilerle kurmuş olduğu cemaattedir.
Bu hal kişinin eşiyle
birlikte olduğu zamanlarda kendini daha çok belli eder. Arada bir hukuk ve
bir sınır varsa da, hayatı ve sorumlulukları birlikte omuzlamış olmanın
ortak şevkiyle ibadetler coşkunlaşır, sürekli bir hale gelir.
Hayırlı, bereketli, saygıdeğer, hürmete layık temiz bir iş olan evlilik,
Allah rızası için yapıldığı zaman her şey de olduğu gibi mübarektir.
Bereketle vasıflanır, kudsiyet kazanır ve bizi ilâhi olana bağlar.
Bu bağlılık her işi rahmete dönüştürür.
 Yaptığımız işler, evlilik, yuva
kurmak, karı-koca olmak, dünyanın geçici ve süfli boyutundan çıkıp yücelir,
derin anlamlar kazanır.
 Bu sayede evlilik, eşleri bedensel hazların ötesine
taşır ve kalp itminanına yöneltir. Karı kocanın bu gerçeği görmeleri ve
fırsatı heba etmemeleri gerekir.
Bunun farkında olan müslüman erkek ve kadın, yuvalarının idaresinde,
birbirleriyle münasebetlerinde Allah rızasına uygunluğu gözetirler. Böylece
aynı gayeye yönelmiş insanların birlikte ibadeti gibi birbirlerine saygı ve
sevgiyle yaklaşırlar.
 
              

Ey gün yüzlü güzel!!!!

     

Ey gün yüzlü güzel!!!!
Bilirmisin sevenlerin ne haldedir?

Yagmur damlalarının usul usul çiselerkenki ferahlığını,1400 yıl bahar öncesinden taşıyan rüzgarlar hissettik ya doğdugumuz gün,kulaklarımıza okunan ezanlarda biz.Ve günlerden birgün,ebedi kurtuluşa çagrını duydukya sinelerimizde.Hani zaten görür görmez aşık oluvermiştik,Kalu Bela’da ümmetini okşayan nazarlarına.
Anlatamadık ne kendimize ne başkalarına yüreğimizin dilini.Ancak bir gülün açışını görünce şebnemlerin serinliğinde,yada seherde şakıyan bülbülleri dinleyince,bir garip buğu doldu gözlerimize senden ayrılığın tarifsiz hüznünde.
Bir gün ama bir gün,bir çiçek çaldı,gafleti delipte gönül kapımızı,yada bir sessiz ölüm haberinin ürküten fısıltısı.O zaman seni umduk yanımızda.Işığa üşüşen pervanelere döndük aydınlığında.Can havliyle Senin öğrettiğin kelimeleri aradık dagarcığımızda.Bir bilinmez hazinenin anahtarı oluverdi her kelimen.Varlığımızın sebebini anlamak üzere kurulduğunu gördük kainatın çarklarının.Ezberlenmiş isimler dilimize yapışmaktan öteye geçemezken içtik manalarını ellerinden.İçtikçe susadık;susadıkça içtik;içtikçe kandık.
Derinlere,en derinlere,girdi her nefesin gönül topragımızda.Tohum oldu her sözün,ekildi içimize bereketinle.Sonra duaların ve aminlerimiz birleşti. Nisan oldu mevsimi yagmurların.Yagdı,yagdı,yagdı.Suya kanan her bir tohum çatlayıp,bir kutlu Tuba’ya döndü.Salındı meyveleri,adı: GÜZELLİK,SEVGİ,MERHAMET,CÖMERTLİK olan.Yaradan’ın ahlakına özendi her kul senin aynanda”Yaradan dost,yaradan Vedud,yaradan Rahman” dedinya.Silindi gözlerimizden Cennet ve Cehennem.Silindi O’ndan gayrı ne varsa.Bir O,bir tek O….

Sevgi bir güldür çöllerde açan

                 

Sevgi bir güldür çöllerde açan
Onsuz gönüllerin hepsi perişan
Nasibim varsa sevgiden yana
Gül’ü verin başka şey istemem bana
Ümidim,hasretim,gülden yanadır.
Lezzetim kederim aşkım onadır.
 
.Bir yürekte bulunan sevgi çeşidi bir
bahçe içindeki çiçekler kadar çeşitlidir.
Gül’ü ayrı severiz,Leylağı ayrı Nergis’i ayrı Nergisi ayrı,Sümbül’ü ayrı
severiz.
Küçücük yüreğimiz hepsini alır.Annenin yerini tutmaz bir baba,babanın yerini
tutmaz bir anne,arkadaşın yerini tutmaz bir başka arkadaş.
Sevginin dereceside farklı farklıdır,merdivenin basamakları gibi.(sonuçta
BİR ŞEYE gider….)
Bazen sarılarak ifade ederiz sevgimizi,bazen dookunarak, bazen elimizdekini,
bazende içimizdekini paylaşmaktır SEVGİ.